Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

Τελευταία Δευτέρα του μήνα λοιπόν απόψε. Αποχαιρετίσαμε τον Φλεβάρη γλυκά και αρκετά μελαγχολικά θα έλεγα.
Οι Δευτέρες του μήνα πολλές. Έρχονται...Φεύγουν.. Αν και μπαίνει η Άνοιξη αύριο, για μένα έρχεται ένας "άσχημος" μήνας. Πάντα κάτι μου έπαιρνε.. Ανθρώπους που αγαπούσα, μου έφερνε καταστάσεις που δεν μπορούσα να διαχειριστώ, γινόταν η αιτία για να σταματήσω να ονειρεύομαι. Ίσως λοιπόν το σημερινό μας αποχαιρετιστήριο στον μήνα αυτό που είχε πολλές όμορφες και γλυκές στιγμές, να μην είναι και τόσο τυχαίο.
Σήμερα έβγαλα και εγώ την -αρκετά θα έλεγε κανείς- ρομαντική μου πλευρά. Το mood μου δεν ταίριαζε και πολύ στο θέμα μας σήμερα βέβαια αλλά σε μερικά σημεία ταυτίστηκα λίγο.

Όπως οι Δευτέρες του χρόνου λοιπόν πολλές και παροδικές... έτσι και οι άνθρωποι στη ζωή μας. Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, άλλους παλεύεις να τους κρατήσεις δίπλα σου και άλλους καταλαβαίνεις την αξία τους όταν εκείνη θα φύγουν και δεν θα είναι πλέον εκεί.
Με αφορμή το τραγούδι της Celine Dion, Just walk Away, μου δημιουργήθηκαν οι εξής σκέψεις. Κάποιους ανθρώπους, όταν τους συναντάς για πρώτη φορά, έρχονται και σου κάνουν μέσα σου εκείνο το "κλικ" που στην πορεία καταλαβαίνεις πως αυτό ονομάζεται "αγάπη" . Όμως όταν έρθει η ώρα που εκείνος ή εκείνη θα φύγει (είτε φίλος, είτε κάποιος έρωτας), γιατί έτσι γίνεται πάντα, εσύ καλείσαι να κρατηθείς στο ύψος σου, χωρίς να καταρρεύσεις και χωρίς να κάνεις "σημαία" την θλίψη σου για να κρατήσεις πίσω τον άλλον.
Και κάπως έτσι, μένεις σιωπηλός, και τον αφήνεις να φύγει. Και συ? Εσύ καταρρέεις μόνος σου, χωρίς να αφήσεις κανέναν να καταλάβει τίποτα. Και ξέρεις κάτι...?! Με τον εαυτό σου τα βάζεις. Γιατί έχεις επενδύσει τόσο πολύ, έχεις δώσει τόσα πολλά και κανείς δεν κατάλαβε ποτέ το γιατί. Ούτε εσύ καταλάβαινες μερικές φορές τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί έδωσες τόσα, γιατί δέθηκες τόσο. Και κάπου εκεί, που χάνεσαι στις σκέψεις σου, και δεν ξέρεις ούτε εσύ ο ίδιος ποιος είσαι τελικά, έρχονται και ξεχειλίζουν όλα από τα μάτια σου. Και πάλι δεν θα αφήσεις κανέναν να καταλάβει τίποτα. Και ξέρεις γιατί?! Γιατί ούτε εσύ κατάλαβες τον εαυτό σου τότε.

Όσα και αν έκανες, ακόμα και αν δεν βρήκες αντίκρισμα από τον άλλον, που δεν έδωσες για να πάρεις, έδωσες απλά γιατί ήθελες,γιατί αισθάνθηκες, κάπου εκεί λοιπόν, έρχεται ένας κύριος με υπεροπτικό υφάκι (εγωισμό τον λένε) και σε ρωτάει "τελικά το άξιζες?" ... Ακόμα και την ώρα εκείνη λοιπόν, εσύ συγχωρείς τα πάντα. Ακόμα και την ώρα που εκείνος θα έφευγε χωρίς καμία δικαιολογία. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε το τραγούδι των Passenger, Let Her Go.

Άλλες φορές πάλι, ο κύριος Εγωισμός, δε επηρεάζει τόσο πολύ, που το "αντίο" αρνείσαι να το δεχτείς. Οι άνθρωποι που αγαπιούνται δεν λένε ποτέ αντίο. Πάντα βρίσκουν τρόπο να ξανασυναντηθούν. Άλλωστε το λέει και η Laura Pausini στο τραγούδι της με τίτλο It's not GoodBye.

Έρχεται όμως και η ώρα που πρέπει να φανείς δυνατός/-ή και να αποδεχτείς πως ο άλλος έχει φύγει. Πρέπει να βρεις το κουράγιο να χαιρετήσεις για τελευταία φορά τον άνθρωπο που σε ήξερε καλύτερα και από τον ίδιο σου τον εαυτό πολλές φορές. Που ήξερε τους φόβους σου, που ήξερε να σε ηρεμεί. 

Πάντα μου άρεσε να κοιτάζω τον άλλον στα μάτια και να του ζητάω μια τελευταία χάρη. Που και πάλι, χάρη δεν το λες.. Καλύτερα ανάγκη. Ανάγκη το να μείνει σε μια μικρή άκρη της ζωής σου και να έρχεται που και που, να σου δίνει χρόνο, για να μπορείς να φτιάξεις τα πράγματα λίγο καλύτερα. Γιατί εκείνος ήξερε πως να το κάνει. Εκείνος το έκανε για σένα όταν εσύ δεν είχες αντοχές να συνεχίσεις. Και πάντα τα έφτιαχνε όπως εσύ ήθελες. Γιατί ήξερε....Σε ήξερε. Αυτό ήρθαν να μου θυμίσουν οι Oasis με το τραγούδι τους Don't Go Away. 

Και μετά τους Oasis, έρχονται οι U2 με το Here Without You, να σου θυμίσουν μια από τις φράσεις που σε γέμιζαν προσμονή και ταυτόχρονα σε δίχαζαν κιόλας. Κάπου εκεί έμπαινε η υπόσχεση στο παιχνίδι. Ναι ή όχι στην "χάρη" που του ζήτησες... Καμία ξεκάθαρη απάντηση δεν ήρθε ποτέ. Μα κατά βάθος θα είναι πάντα εκεί και ας είναι μακριά. Ή μπορεί και να μην είναι. Μα εσύ θα ξέρεις πως όταν τον αναζητάς, θα κλείνεις τα μάτια και θα είναι εκεί. 

Εσύ που με παρακολουθείς τις τελευταίες εβδομάδες, θα ξέρεις, πως ελληνικά δεν βάζω. Μα σήμερα το κλίμα το σήκωνε αρκετά. 

Σήμερα λοιπόν, λόγω του μελαγχολικού μας αυτού θέματος, αποφάσισα να δώσω μια τρυφερή νότα μέσα από τους στίχους του Γιώργου Θεοφάνους, μέσα από τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου. 

Η πόρτα κλείνει λοιπόν. Και εσύ δεν θα φωνάξεις για να τον κρατήσεις πίσω. Απλά θα ψιθυρίσεις. Και εκείνος θα σε ακούσει. Γιατί πάντα ήξερε να ακούει την ψυχή σου. Αυτά λοιπόν μου ήρθαν στο μυαλό όταν άκουσα το Μείνε και το Μείνε λίγο στη Γραμμή. 

Και κάπου εδώ, ήρθε η μεγάλη στιγμή, που ακόμα και εγώ που ήμουν σε τρελά κέφια σήμερα, άφησα τον λατρεμένο μου Νίκο Βέρτη να με συνεπάρει στους στίχους του. Σε μένα λοιπόν και Μεγάλα λόγια από τον αγαπημένο μου. Δεν έχω να σου πω πολλά εδώ. Μόνο να σου κάνω μια ερώτηση. Πιστεύεις στην Θεία Δίκη? Θα ξαναγυρίσει... Μα πως να πιστέψεις κάποιον που έφυγε χωρίς μια εξήγηση? Όσα δεν μπόρεσα να σου πω εγώ για αυτό, μας τα είπε ο Βέρτης ΜΟΥ (!!!!!) μέσα σε 5 λεπτά..

Και ξανά να σου λέω δεν πειράζει και να το σβήνω μ’ ένα χάδι ...

Και μετά τον αγαπημένο μου, ξαναγύρισα στον Ρέμο. 

Κάπου είχα διαβάσει πως είναι όμορφο το να λες "Σ'αγαπώ" μα να κρατάς και ένα για τον εαυτό σου. Τι να σου πω.. Σωστό ή Λάθος, εγώ έμαθα να το λέω πάντα δίχως δεύτερη σκέψη. Μαζί μου ίσως να διαφωνεί όμως και ο Ρέμος. Γι'αυτό μας τραγούδησε και Μόνο μη μου πεις πως μ'αγαπάς. Τις περισσότερες φορές ίσως είναι καλύτερο και από ψέμα. 

Και κάπου εκεί έρχεται και μου τα ανατρέπει όλα ο κύριος Σφακιανάκης. Όλα τα Σ'αγαπώ μας είπε. Ένα τραγούδι που απλά μίλησε από μόνο του. 

Ψάχνοντας αφορμή για το επόμενο τραγούδι, εγώ ταυτίστηκα λίγο. Δεν με ένοιαζε ποτέ αν ήμουν ικανή να μπω στη ζωή των άλλων. Και ας ξεπερνούσα τα όρια, και ας έπαιζα με την υπομονή των άλλων πολλές φορές. Αυτή ήταν η τρέλα μου. 

Και εφόσον καταφέρεις να μπεις στη ζωή του άλλου, αρχίζεις και επενδύεις. Και σου αρέσει που ξεπερνάς τα όρια σου. Ώσπου κάποια στιγμή όλο αυτό σταματάει. Και απλά η επικοινωνία σταματάει. Και βάζεις τον Πασχάλη Τερζή και ακούς το Δε μιλάμε και απλά αναρωτιέσαι και σου δημιουργούνται ερωτηματικά. Και η μόνη απάντηση που μπορείς να δώσεις είναι ένα Ίσως. Ίσως ο άλλος να έφυγε μακριά γιατί τον τρόμαζε η αγάπη σου. Τον έπνιγε ο τρόπος σου. Μα αυτόν είχες να του δώσεις. Κάπως έτσι λοιπόν στο ομώνυμο τραγούδι του ο Γιάννης Βαρδής, προσπάθησε να μας βοηθήσει στα ερωτηματικά μας. 

Ναι, αυτό ήταν. Τον τρόμαζε η αγάπη σου. Ο τρόπος σου. Και ποτέ δεν θα μάθει όμως.. 

Με τον χρόνο όμως όλα περνάνε. Μόνο ένα αναπάντητο ερώτημα θα μείνει... "Γιατί με άφησες να σε αφήσω?" ... Ποιος άλλος θα μπορούσε να μας το τραγουδήσει αυτό πέρα από τους Πυξ Λαξ?! ... 

Και κάπως έτσι έκλεισα σήμερα. Μα έχω κάτι ακόμα για το τέλος.... Ίσως να μην σου κολλήσει πολύ με τα προηγούμενα μα...εγώ ήθελα να το αφιερώσω σήμερα. Με την απουσία του άλλου δεν σημαίνει πως εκείνος σταματάει να υπάρχει δίπλα σου. 

Πάντα στα δύσκολα κλείνομαι στον εαυτό μου. Και πάντα έχει τον τρόπο να φτιάχνει τα πράγματα. Πάντα ήξερε να ηρεμεί τις σκέψεις μου. Και πολλές φορές ήξερα καλύτερα και από μένα όσα εγώ δεν ήξερα για τον εαυτό μου. Αφιερωμένο λοιπόν. 

Για σένα ήταν πάντα απλό να ψάξεις να με βρεις...

Κάπως έτσι λοιπόν περάσαμε το σημερινό μας απόγευμα. 

Θα τα ξαναπούμε σε 15 μέρες πάλι. 

Μέχρι τότε, να χαμογελάτε και να λέτε όσα αισθάνεστε. 

Ότι δεν σου κάνει, άλλαξε το .. ή διασκεύασε το!

Όπως και κάθε Δευτέρα, σήμερα το απόγευμα μας βρήκε παρέα στο studio λίγο μετά τις 18.30 να κάνουμε παρέα. Για σένα που δεν μας άκουσες, θα σου δώσω μια ιδέα για το τι είπαμε και τι ακούσαμε... 

Μετά από την εκπομπή της προηγούμενης εβδομάδας, μπορώ να πω πως προβληματίστηκα πολύ για το πιο θα είναι το σημερινό μας θέμα. Έκατσα και σκέφτηκα, έψαξα, ρώτησα…Και τελικά κατέληξα. Είπα να αφήσουμε για λίγο τις «αγάπες» στην ησυχία τους και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, λίγο διαφορετικό αυτή τη φορά όμως δεν τα κατάφερα.. Μπορεί να ξεφύγαμε για λίγο, όμως πάλι επιστρέψαμε σε ερωτικά μονοπάτια. 

Όλοι έχουμε ανοίξει το ραδιόφωνο πολλές φορές και έχουμε πέσει πάνω σε κομμάτια που μας άρεσαν αρκετά και τα βάζαμε να τα ακούσουμε πάλι στο repeat.  Ορισμένα από αυτά τα τραγούδια λοιπόν, που έγιναν γνωστά και αγαπημένα μέσα από γνωστούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα, είναι οι επανεκτελέσεις τους. Καλά καταλάβατε ! Σήμερα μιλήσαμε για τις αρχικές εκτελέσεις κομματιών, για το πώς αυτές γράφτηκαν και σε ποιον ανήκαν τα «πνευματικά του δικαιώματα» κατά κάποιο τρόπο. 

Όλοι έχουμε ακούσει και έχουμε αγαπήσει το “Knockin' on Heaven's Door” από τους Guns 'n' Roses. Σε ποιον όμως ανήκει η αρχική εκτέλεση του κομματιού? Ο Bob Dylan ήταν εκείνος που το έγραψε το 1973 ως SoundTrack της ταινίας "Pat Garrett and Billy the Kid". Οι Guns N' Roses δημιούργησαν τη διασκευή του το 1991 και την έβαλαν στο album τους "Use your Illusion II". Το τραγούδι έχει διασκευαστεί ακόμη από τον Eric Clapton, τους U2, τους Grateful Dead και άλλους γνωστούς καλλιτέχνες.

Και ποιο κορίτσι δεν έχει κάνει ύμνο του το “Girls just wanna have fun” μέσα από την θρυλική φωνή της Cyndi Lauper. Ένα κομμάτι του Robert Hazard που το έγραψε το 1979. Δεν πήρε τόση έκταση όμως τότε και η Cyndi Lauper έρχεται το 1983 να το απογειώσει ως πρώτο της  single. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 80s που έφτασε στο Νο2 του Billboard. 

Tο επόμενο κομμάτι ανήκει στον Βασιλιά του Rock n' Roll, Elvis Presley, νομίζω πως μπορούμε να κάνουμε μια εξαίρεση. Το 1993, μέσα από τους UB40 έγινε λίγο πιο γνωστό το κομμάτι “Can't Help Falling In Love” , σε μια διασκευή που άγγιξε το Νο.1 στο Billboard. Η αρχική εκτέλεση του κομματιού έγινε από τον Elvis το 1961. 

  

Το επόμενο τραγούδι που ακούσαμε ανήκει στην κατηγορία των τραγουδιών που έγιναν γνωστά μέσα από τις διασκευές ή τις επανεκτελέσεις τους. Οι Soft Cell του Marc Almond, κατάφεραν το 1981 με το τραγούδι της Gloria Jones "Tainted Love" που ηχογραφήθηκε το 1964, να φτάσουν στην κορυφή του Αγγλικού, Γερμανικού και Αυστραλέζικου Chart. 

Η περίπτωση του επόμενου τραγουδιού  είναι λόγο περίεργη. Ποια είναι η αρχική εκτέλεση και ποια η διασκευή; Το τραγούδι “ I Wanna Be Your Man” ανήκει στο τρομερό δίδυμο των Lennon - McCartney, οι οποίοι το έδωσαν στους Stones για να το κυκλοφορήσουν την 1η Νοεμβρίου του 1963. Τρεις εβδομάδες μετά κυκλοφόρησε η εκτέλεση των Beatles. Όπως και να ‘χει, και οι δύο εκτελέσεις είναι φοβερές.

Και ξαναγυρνάμε στις αγάπες. Ωραία, ας το παραδεχτώ. Δεν μπορούμε να έχουμε εκπομπή με μία νότα αγάπης και μάλλον το καταλάβατε. “Love Hurts” λοιπόν. Οι Everly Brothers το έγραψαν το 1960, αλλά δε νομίζω να περίμεναν την επιτυχία που θα είχε στη διασκευή των hard rockers Nazareth. Βέβαια, το κομμάτι έχει διασκευαστεί πάνω από 20 φορές (από τους Who, την Cher, τον Roy Orbison κ.α.). 

Το επόμενο κομμάτι είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Το “Because the Night” , ανήκει στην Patti Smith και τον Bruce Springsteen και ηχογραφήθηκε το 1978 στο album της, με τον τίτλο "Easter". Το 1993 το κομμάτι διασκευάζεται από τους 10.000 Maniacs και αυτό γίνεται στο MTV Unplugged Show. 

Και επανερχόμαστε στους Rolling Stones. Ένα τραγούδι του 1965, που ανήκει στον εξαιρετικό δίσκο του Dylan, "Highway 61 Revisited." Το "Like a Rolling Stone" υπάρχει στην πρόσφατη συλλογή των Stones με τίτλο "GRRR!". Το τραγούδι έχει ακόμη διασκευαστεί από τους The Jimi Hendrix Experience, The Wailers, Green Day αλλά και από άλλους καλλιτέχνες.

Και κάπου εδώ θα σας πάω ένα ταξίδι. Προσωπικά, μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια. Σε αφήνουν να εξερευνήσεις τόπους μακρινούς και άγνωστους. Σε γεμίζουν εμπειρίες, σε αφήνουν με μια γλυκιά ανάμνηση. Κλείστε τα μάτια σας λοιπόν και αφήστε με να σας πάω κάπου εδώ κοντά. Να … μέχρι την Ιταλία.

Όλοι μας έχουμε αγαπήσει ελληνικές επιτυχίες που όμως όταν τις πρωτοακούσαμε, κάτι μας θύμισαν. Τα επόμενα τραγούδια λοιπόν  είναι οι πρώτες εκτελέσεις ιταλικών τραγουδιών που έγιναν επανεκτελέσεις και διασκευές στα ελληνικά. 

Όλοι αγαπήσαμε το ντουέτο των Πάνο Μουζουράκη και Κωστή Μαραβέγια το 2011 και όλοι σιγουτραγουδήσαμε το “Φίλα με ακόμα” όταν ήμασταν στο ατού του έρωτα μας. Με το πέρασμα όμως του καιρού καταλάβαμε πως το κομμάτι είναι μια διασκευή του ιταλικού “Baciami Ancora” του Jovanotti που πρωτοακούστηκε στην Ιταλία πριν από 6 χρόνια. 

Ένας έλληνας τραγουδιστής, που το όνομα του (τουλάχιστον για εμένα) έχει οριστεί ως ο πιο ερωτικός τραγουδιστής της γενιάς του, είναι ο Αντώνης Ρέμος. Το “Τέρμα η Ιστορία” είναι μια διασκευή του “Lascia Che Io Sia” του ΝΕΚ. Από τον ίδιο τραγουδιστή εμπνεύστηκε και ο λατρεμένος μου, πολυταλαντούχος Γιώργος Λιανός που μας παρουσίασε το “Πάντα θα πονάει” που είναι η διασκευή του “Instabile” . 

Από την άλλη, η Δήμητρα Γαλάνη εξομολογήθηκε στον Γιώργο Καραδήμο πως… “Σε θέλω εδώ”. Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της κ.Γαλάνη λοιπόν ως διασκευή τραγουδιού “Viva Per Lei” από τον αγαπημένο μου Andrea Bocelli σε ένα ντουέτο μαζί με την Georgia. 

Λίγο πριν σου πω «αντίο» για σήμερα, θα σου θυμίσω το ντουέτο του Μιχάλη Χατζηγιάννη με την Δέσποινα Ολυμπίου, “Να’σουν αλλιώς” .  Αν και δεν συμφωνώ με τον τίτλο του τραγουδιού, γιατί μένεις δίπλα στον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θες εσύ να τον κάνεις ήθελα να στο παρουσιάσω γιατί δεν είναι αρκετά γνωστό πως το κομμάτι αυτό ανήκει στους Mia Martini και Roberto Murolo με τίτλο “Cu’mme”. 

Και κάπως έτσι φτάσαμε και σήμερα στο τέλος μας. Επέλεξα ένα κομμάτι το οποία σου βγάζει έναν αισθησιασμό, μια γλυκύτητα  αλλά και μια δόση γλυκού πόνου. “Killing Me Softly” λοιπόν. Ένα τραγούδι του Charles Fox σε στίχους του Norman Gimbel που το 1973 η Roberta Flack το ανέβασε στο Νο1 των Billboard των Η.Π.Α. Το 1996, οι Fugees με τα φωνητικά της εξαιρετικής Lauryn Hill, διασκεύασαν το "Killing me softly" στο δίσκο τους "The Score" και κατάφεραν να γίνουν γνωστοί και να ανεβάσουν το τραγούδι στην 1η θέση των Charts 18 χωρών! Μια μεγάλη επιτυχία των 90s . 

Ήταν αδύνατο να χωρέσω μέσα σε ένα post μια ολόκληρη εκπομπή και να σου βάλω να ακούσεις όλα τα τραγούδια που έπαιξαν. Αξίζει όμως τον κόπο να κάνεις μια αναζήτηση στο youtube για τα περισσότερα από αυτά :) 

Ότι δεν σου ταιριάζει, να το φέρνεις στα δικά σου μέτρα και να το… διασκευάζεις.

Φιλάκια πολλά. 

DubFaze : Το δίδυμο φωτιά της Θεσσαλονίκης !

Κάθε Δευτέρα κάνουμε παρέα μέσα από την διαδικτυακή μας συχνότητα, το web radio του newn.gr ! Κάθε Δευτέρα λοιπόν, λίγο μετά τις 18.30 είμαστε στον αέρα με τα *Secrets* μας ! Έτσι λοιπόν, μετά από αρκετή σκέψη και όρεξη για δουλειά και σκεπτόμενη πως πολλοί από εσάς δεν προλαβαίνετε να μας ακούσετε ή...θέλετε να μας ξανακούσετε στην ίδια εκπομπή (πράγμα λίγο αδύνατο), σκέφτηκα να μεταφέρω τις εκπομπές μας στο διαδικτυακό μου χαρτί και έτσι να μπορείτε να μας διαβάζετε... Για να χαλαρώσετε, για να ταξιδέψετε και για να ονειρευτείτε μαζί μου.. Ή και να αγαπήσετε λίγο... Να...Τόσο δα μόνο...

Και έτσι λοιπόν ξεκινάμε από σήμερα.....

Κάθε εβδομάδα και άλλο θέμα... Λίγο εναλλακτική εκπομπή! Λίγο ανατρεπτική σαν εμένα.. Καθημερινά ακούμε όλοι μας πολλές εκπομπές στα ραδιόφωνα. Εκπομπές που θα έλεγε κανείς πως είναι τόσο «εμπορικές» .Όποιον σταθμό και να βάλεις, κάποια στιγμή θα πετύχεις πάλι το ίδιο κομμάτι, πάλι την ίδια playlist. Με θεματολογίες ανούσιες για μερικούς, με σχόλια καυστικά για κάποιους άλλους και με πολύ αναλώσιμο προϊόν σχεδόν για όλους μας. Τίποτα καινούργιο . Όταν ξεκίνησα λοιπόν εγώ, ήθελα να δώσω τη δική μου πινελιά στην εκπομπή. Ήθελα να δημιουργήσω αυτό που εγώ ήθελα να ακούω κάθε φορά που θα άνοιγα το ραδιόφωνο. Με θέματα που θα αφορούν εμένα και με μουσικές που θα ήθελα εγώ να ακούσω. Κάτι ολοκληρωτικά δικό μου. Με μια μουσική που να μιλάει σε μένα και με λόγια εκφρασμένα σαν να είμαι εγώ. Έτσι βγήκε το *Secrets* . Ή μάλλον κάπως έτσι.

Θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά?! Ορίστε λοιπόν ο λόγος...

Σήμερα επέλεξα να σας μιλήσω για κάτι οικείο σε μένα και να το μοιραστώ μαζί σας χωρίς να με νοιάζει το αν και ποιος θα το βρει ενδιαφέρον. Όταν ξεκίνησε η εκπομπή, καθόμουν και σκεφτόμουν ένα λογότυπο για τίτλο της . Κάτι που θα ήταν "δικό μου" και που θα το αγαπούσα λίγο παραπάνω. Γενικά ήθελα κάτι που να είναι κομμάτι μου. Έχω θέμα στο να μην είμαι ο εαυτός  μου όταν κάνω αυτό που αγαπώ.  Και έτσι καταλήξαμε στο *Secrets*.

Ο πρόλογος λίγο μεγάλος μα ήταν ιδιαίτερη εκπομπή η σημερινή. Κάθε φορά, πριν βγούμε στον αέρα, ακούμε παρέα το τραγούδι της εκπομπής μας. Secret λοιπόν. Ένα τραγούδι «γεννημένο» μέσα από μια δυνατή φιλία τεσσάρων παιδιών και από μια κοινή και ατέρμονη αγάπη για τη μουσική.

Ήρθε η ώρα λοιπόν να σας γνωρίσω τους δύο από τους τέσσερις δημιουργούς αυτού του κομματιού. Ξέρω πως δεν θα είμαι αντικειμενική στον βαθμό που χρειάζεται αλλά μετά από πολύωρη σκέψη, κατέληξα στο ότι σήμερα η εκπομπή ήταν κάτι για μένα και όχι για σας (ήθελα απλά να το κάνω, να το χαρώ και..το έκανα).

“DubFaze” λοιπόν. Ή αλλιώς ο Γιώργος και ο Χρήστος. Ή για όσους με ξέρουν  καλά, τα παιδιά που γεμίζουν τα Σάββατα μου.  Στην σημερινή εκπομπή  δεν ξεκινήσαμε με το Secret και υπήρχε λόγος. Ήθελα απλά να σας πω δυο λόγια για τους “DubFaze” και για το μουσικό τους «παιδί», το Secret .

Τα δύο αυτά αγόρια δημιούργησαν τους "DubFaze"  στις αρχές του 2014. Ο καθένας είχε τη δική του πορεία στη μουσική παραγωγή ώσπου ο Γιώργος γνώρισε τον Χρήστο και έτσι αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αρχίσουν να γράφουν μουσική. Κοινό σημείο και των δύο και κατ’επέκταση το στοιχείο της επιτυχίας τους πέρα από το ταλέντο τους, η αγάπη τους για τη μουσική. Δύο νέα παιδιά λοιπόν, που γράφουν μουσική και κάνουν παραγωγή αρχίζουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον χώρο της μουσικής. Τα ακούσματα τους προερχόμενα από Houze, electronica και dance μουσική αλλά ακόμα και από disco και rock’n’roll.

Η πρώτη τους απόπειρα πάνω στη μουσική, ή τουλάχιστον με αυτή έκαναν το ντεμπούτο τους στο μουσικό κοινό, πριν κυκλοφορήσουν το δικό τους κομμάτι, ήταν ένα Bootleg σε κομμάτι της Britney Spears και πιο συγκεκριμένο στο Toxic. Tι είναι όμως το Bootleg..? Ούτε εγώ ήξερα (αν και μου τα έχουν εξηγήσει άπειρες φορές αυτά με τις μουσικές ορολογίες, ανεπίδεκτη μαθήσεως!!!) μέχρι που κάποιος καλός άνθρωπος, στις 03.00 π.μ. προσφέρθηκε να με διαφωτίσει. Bootleg λοιπόν είναι ένα remix το οποίο δεν έχει επίσημη άδεια από την εταιρία του καλλιτέχνη. ΠΡΟΣΟΧΗ όμως..ΔΕΝ είναι παράνομο. Παράνομο γίνεται σε περίπτωση που αυτός που έχει δημιουργήσει το Bootleg το πουλάει και βγάζει χρήματα εις βάρος της εταιρίας. Όχι, τα λέω και τα επισημαίνω...γιατί κακοπροαίρετοι πολλοί εκεί έξω... (αγάπη μόνο, γενικά!) . Για μένα είναι ο πρώτος ήχος που ξυπνάω το πρωί...
 Για πάρτε μια ιδέα...

Ναι ξέρω, θα με περάσετε για τρελή αλλά έτσι μου αρέσει να ξυπνάω.. Δυναμικά και...τοξικά !

Και τώρα... Τώρα ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω την ιστορία του ΔΙΚΟΥ ΜΟΥ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΟΥ και ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΥ ΜΟΥ κομματιού.. (είναι που σας είπα για αντικειμενικότητα..αμ δεεεε!) .

Μετά το Toxic λοιπόν , στις 24 Ιουνίου 2015 ανεβαίνει στο youtube το τραγούδι με τίτλο “Secret”  . Το πρώτο τους μουσικό «παιδί» ήταν γεγονός. Σε μουσική DubFaze μαζί με τον Σέργιο Τανίδη και τον Άρη Καλημέρη και σε στίχους του Δημήτρη Γεράρδου επίσης με τον Άρη Καλημέρη, το Secret κυκλοφόρησε από την PlanetWorks και ήρθε για να μας κάνει να καταλάβουμε πως οι DubFaze ήρθαν για να μείνουν. Ένα κομμάτι, που μέσα από την οπτική και σκηνοθετική ματιά του Sherif Francis (γνωστός για τις συνεργασίες του με τους  DINO MFU, Vegas και άλλους) πήρε σάρκα και οστά και έδωσε μια ιδιαίτερη νότα στο καλοκαίρι του ’15.  Μέσα λοιπόν από μια συγχορδία, γράφτηκε μια ολόκληρη μουσική "αυτοκρατορία". 
To κομμάτι έφτασε σε αρκετά υψηλές θέσεις στις αναζητήσεις του Shazam καθώς στην Τουρκία έφτασε στον αριθμό 56 και στην Θεσσαλονίκη μπήκε στο Top 5 των αναζητήσεων του κοινού. Ιδιαίτερη στιγμή για τους δημιουργούς του, ήταν όταν ο Πέτρος Κωστόπουλος συμπεριέλαβε το κομμάτι στην μουσική του συλλογή το καλοκαίρι του ’15, «Sweet & Sweat».

Ssssssssshhhhh.... θέλει ιεροτελεστία σου λέω το κομμάτι για να το ακούσεις, μη το χαλάς! Για να βοηθήσω.. Κλείνεις μάτια, γυρνάς λίγους μήνες πίσω...Βάζεις τον εαυτό σου σε μια παραλία με το mojito σου στο χέρι και απλά το αφήνεις να σε συνεπάρει..

Να!!!! Άκου ....

(Μεγάάάάλη αγάπη σου λέω!)

Ένα κομμάτι που εμένα μου θυμίζει καλοκαίρι και μια… ταράτσα στην οποία έκαναν ντεμπούτο στην δική μου ζωή.  Αλλά πριν σας πω για το ντεμπούτο αυτό, το εντυπωσιακό και δυναμικό, ας κάνω μια αναφορά στα μαγαζιά τα οποία εμφανίζονται...

Πρώτα απ’ όλα το Monroe ή αλλιώς το σημερινό Bastards στο οποίο παίζουν μουσική ακόμη και σήμερα όπως και στο HouΖe στο πλευρό ενός από τους πιο καταξιωμένους Dj του είδους του, τον Γ. Τσιλιπάκο. Το καλοκαίρι τους βρήκε, ή μάλλον «μας βρήκε» σε μια όμορφη ταράτσα, το Skyroom. Και λέω «μας» γιατί κάπου εκεί ήταν που τους γνώρισα και γω και οι Παρασκευές μου άρχισαν να αποκτούν νόημα. Εκτός από την γωνιακή αυτή ταράτσα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, οι DubFaze βρέθηκαν και στη Σκιάθο καθώς και στο 37ο River Party στο Νεστόριο. Για πάρτε μια ιδέα λοιπόν...

https://soundcloud.com/dubfaze/dubfaze-presents-river-party-contest-set  (εσείς που έχετε SoundCloud να κάνετε αμέσως follow...Τόσο απλά και δημοκρατικά πάντα!)

Εντάξει εγώ είπα από την αρχή πως δεν θα ήμουν αντικειμενική..Και επειδή πολύ κρατήθηκα, και δεν μπορώ και πολύ τις καταπιέσεις.. κάπου εδώ θα σας δώσω και τη δική μου οπτική για αυτά τα δύο αγόρια .

Έκαναν ντεμπούτο στη ζωή μου, δυναμικά, στα τέλη του Αυγούστου.  Δύο αγόρια τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο μα με κάτι κοινό και πολύ δυνατό. Αγάπη για τη μουσική. Ξέρετε, είναι πολύ όμορφο να βλέπεις νέα παιδιά να πετυχαίνουν βήμα βήμα αυτό που αγαπάνε και να φτάνουν ψηλά, αξίζοντας το. 

Κάθε φορά που έφτανα σε αυτό το σημείο, ακόμα και όταν ετοίμαζα την ίδια την εκπομπή, πάντα κολλούσα. Και έτσι το αρχικό πλάνο καταστρεφόταν και άντε πάλι από την αρχή. Στην εκπομπή, πάντα έχω τα "σκονάκια" μου.. Σήμερα όμως, όταν έφτασα σε αυτό το σημείο αποφάσισα να μην τα χρησιμοποιήσω και να μου βγουν αυθόρμητα όσα θέλω να πω.. Και μετά από σκέψη, κατέληξα πως θα ξεκινήσω με τον Χρήστο. Δεν έχω να σου πω πολλά για εκείνον... Μόνο αυτά....

Εγώ τον αποκαλώ ως η «ήρεμη δύναμη». Ένα κλειστό και ντροπαλό παιδί που αν νιώσει άνετα μαζί σου θα ανοιχτεί και θα κάνεις μαζί του τρελό χαβαλέ. Ευγενικός, πρόσχαρος, μόνιμα με ένα χαμόγελο αποτυπωμένο και με μια καλή κουβέντα να σου πει...

Και τώρα.... Τώρα θα αυτοσχεδιάσω...Και θα φάω ξύλο για αυτό και το ξέρω.
Καλώς ή κακώς, όσους Dj γνωρίζω, πάντα δουλεύουν δύο δύο. Ένας από τους δύο πάντα ξεχωρίζει λίγο παραπάνω. Θέλεις HouseTwins? Ο Αντρέας… Θέλεις SlickBeats? Ο Gaby… Θέλεις OtherView? Ο Δημήτρης. Έτσι λοιπόν και εδώ. Μέχρι εδώ κουτσά στραβά ήξερα τι να «ετοιμάσω» και τι να πω… Από δω και πέρα, ξεκινούσε το «σβήσε-γράψε» , «σβήσε-γράψε» ..

Τα "σκονάκια" μου στην εκπομπή σε αυτό το σημείο τα άφησα κενά... Τώρα όμως πρέπει κάτι να γράψω... (Δεν θα γράψω πολλά, promise!!!!!!)

Στο σημείο αυτό, στην εκπομπή, απλά αυτοσχεδίασα. Δεν ήθελα να τα επαναλάβω αλλά για να ολοκληρωθεί το άρθρο το πάω πάλι από την αρχή. Δεν θα πω πολλά και σχεδόν τίποτα μάλλον..Ας περιοριστούμε μόνο στο ότι είναι ένα παιδί γεμάτο όρεξη και αγάπη για τη δουλειά του. Τόση αγάπη που όταν μιλάει για εκείνη είναι σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο. 
Εγώ του χρωστάω ένα "ευχαριστώ" για πολλά πολλά πολλά πράγματα..  Ένα από αυτά?! Ένα από αυτά λοιπόν, το ότι ξεκίνησα το ραδιόφωνο. Τα υπόλοιπα τα ξέρει εκείνος.. 

Όταν αποφάσισα να τους έχω ως θέμα στην εκπομπή μου φαινόταν κάτι πολύ εύκολο. Τελικά έκανα μεγάλο λάθος... Όταν έχεις μια οικειότητα με το θέμα που θες να παρουσιάσεις, σίγουρα θα σου βγει και ένα κομμάτι από τα "πιστεύω" σου.. Και δυστυχώς εμένα μου βγήκε. Προσπάθησα να είμαι αντικειμενική αλλά πολλές φορές παρασύρθηκα.. Παρ'όλα αυτά, μετά από αρκετή ώρα "σβήσε-γράψε" το αποτέλεσμα ήταν όλα τα παραπάνω. Ξεκίνησα την εκπομπή και κατ'επέκταση το άρθρο θέλοντας να βγάλω κάτι δικό μου. Και νομίζω τα κατάφερα.

Αυτά λοιπόν.

Οι «DubFaze» για εσάς, τα δύο αγόρια που ομορφαίνουν τα Σάββατα μου, για μένα. 

Δύο άγνωστοι για όσους δεν τους ξέρατε, μα δύο οικεία πρόσωπα σε μένα.

Ελπίζω να σας κίνησα λίγο το ενδιαφέρον και να πάτε να τους ακούσετε όταν βρεθούν στο κοντινό σας Club. Να τους αφήσετε να γεμίσουν το βράδυ σας με τόση μουσική όσο η αγάπη τους για εκείνη και να σας μεταδώσουν τόση ενέργεια όπως μόνο εκείνοι ξέρουν.

Και σίγουρα θα βρείτε και εμένα κάπου εκεί, να τους καμαρώνω….

Ελπίζω να σας έκανα να τους αγαπήσετε έστω και λίγο, όσο τους αγαπάω εγώ.

Μέχρι την άλλη Δευτέρα και το επόμενο μας θέμα που θα σας παρουσιάσω, κλείστε μάτια, βάλτε να ακούσετε το Set τους (https://soundcloud.com/dubfaze/dubfaze-presents-ourhouse-03 ) και σκεφτείτε πως αν υπάρχει θέληση, αγάπη και υπομονή.. όλα είναι δυνατά.

Φιλάκια πολλά.