Γυναίκα ..

Μετά από δεκαπέντε μέρες γύρισα στο στούντιο μου και στο μικρόφωνο μου..

Αν μου έλειψε? Αμφιταλαντεύομαι για πολλά τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω να σου απαντήσω.

Το μόνο που ξέρω να σου πω με σιγουριά για σήμερα, είναι πως το θέμα που διάλεξα αφορά έναν ολόκληρο "μικρόκοσμο" .

Γυναίκα λοιπόν!

Τα πάντα

Ναι! Αυτές είμαστε. Όσο και να μην το παραδέχεστε. Από μας ξεκινάτε και υπάρχετε.  Από εμάς έρχεστε στον κόσμο. Στην δική μας αγκαλιά βρίσκετε παρηγοριά. Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή....

Μάνα, αδερφή, φίλη, σύντροφος, παράδεισος, άβυσσος, ευτυχία, στεναχώρια, ζωή και θάνατος, η πρώτη σας επαφή με τη ζωή και με τον έρωτα, με το λογικό και το παράλογο. Περιέργεια, αγάπη,  κατανόηση, ανοχή, σεβασμός, ειλικρίνεια, λατρεία, πόθος, τρυφερότητα, ομορφιά, δύναμη και αδυναμία μαζί. Με άλλα λόγια, η άλλη όψη του δικού σας νομίσματος. Μπορούμε να γίνουμε ο κριμένος σας εαυτός, το άλλο σας μισό και αυτό γιατί είμαστε ότι καλύτερο και ταυτόχρονα ότι πιο "επικίνδυνο" έχει γεννήσει η φύση σε αφθονία.
Όλα αυτά, ήρθε να μας τα επιβεβαιώσει ο John Lennon μέσα από το ομώνυμο τραγούδι Woman.

Σειρά είχε το τραγούδι των Rolling Stones , She is Like a Rainbow. Είμαστε η έμπνευση λοιπόν για το κάθε τραγούδι και ποίημα αλλά και για το κάθε χαμόγελο μετά το μήνυμα που η απάντηση θα σταλεί κάτω από το τραπέζι για να μην το δουν οι φίλοι σας και που ακόμα και η τρυφερότητα σας που θα βγει στην επιφάνεια θα σταλεί με μήνυμα ακόμα και όταν είμαστε απέναντι σας για να μην καταλάβουν οι άλλοι τίποτα. Είμαστε η γλυκύτητα, η τρυφερότητα και ακόμα η ίδια σας η ύπαρξη τις στιγμές που πιάνετε πάτο.

Το πλάσμα εκείνο, που θα αντέξει τον πόνο στο σώμα της για να σε φέρει στη ζωή. Που για εκείνη, από τη στιγμή εκείνη και μετά θα είσαι ο κόσμος της όλος. Που κάθε στεναχώρια δική σου, θα είναι πόνος αβάσταχτος για εκείνη. Που κάθε χαμόγελο σου θα είναι η ευτυχία της. Κάθε επιτυχία σου και μια συγκίνηση δική της σαν να είσαι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος στον κόσμο. Εκείνη λοιπόν... Που είναι η πρώτη γυναίκα της ζωής σου. Που θα έρχεται σε σύγκριση με όλες τις επόμενες. Που θα ξέρεις πως δεν θα σε πληγώσει ποτέ. Που θα τρέχεις στην αγκαλιά της για να πάρεις ένα φιλί. Για να ακούσεις έναν καλό λόγο. Για να νιώσεις ζεστασιά. Μια γυναίκα που είναι μάνα. 

Στο άκουσμα της λέξης "μάνα" όλοι μας έχουμε ταυτίσει ένα τραγούδι. Το τραγούδι εκείνο του Φοίβου Δεληβοριά με τίτλο Εκείνη .

Τα επόμενα δύο τραγούδια μου είχαν αφιέρωση. Δύο πλάσματα γλυκά και πανέμορφα που μπήκαν πρόσφατα στη ζωή μου και νομίζω πως θα μείνουν για πάντα. Το ένα για την πριγκιπέσα μου και το άλλο για το αναρχικό μου πλάσμα. Diamonds are a girl's best friend από την αγαπημένη Marilyn Monroe και American Woman από τον Lenny Kravitz. 

Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες όμως με κάτι κοινό. Και οι δύο, ταυτίζονται με το πλάσμα εκείνο που θέλει να είναι ανεξάρτητη. Θα πατήσει στα πόδια της, θα κοιτάξει τη ζωή κατάματα, θα ξέρει τι θέλει και ποια είναι και θα αγαπάει τη δουλειά της. Συνειδητοποιημένη και σοβαρή θα αναλάβει τη θέση της και θα πάει τη δουλειά της δέκα βήματα πιο πάνω από αυτό που πίστευε πως μπορεί να καταφέρει μόνο και μόνο για να αποδείξει στον εαυτό της πως μπορεί. Στον εαυτό της όμως. Σε κανέναν άλλον. Στους άλλους δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Που θα πεισμώσει ακόμη περισσότερο αν της την μπεις στο μάτι πιστεύοντας πως νομίζεις πως δεν θα τα καταφέρει. Που θα της δώσεις προθεσμία ένα μήνα μέχρι την παράδοση του project και εκείνη θα στο παραδώσει μέσα σε δέκα μέρες για να έχει άλλες είκοσι να το φτάσει στο 1.000% της επιτυχίας του.

Εκείνη που για χάρη της θα χτυπήσει η καρδούλα σου για πρώτη φορά. Που θα χάνεις τον κόσμο κάθε φορά που θα σου χαμογελάει. Που θα σε ανεβάσει στα ουράνια αλλά αν της κάνεις την στραβή θα σε "πετάξει"  από τόσο ψηλά που δεν θα καταλάβεις πως έγινε. Που θα σε κάνει να κλάψεις όσο "σκληρός" και αν είσαι. Που αν αποφασίσει να σε πληγώσει, θα ξέρει τον καλύτερο τρόπο. Που θα γίνει η κόλαση σου αφού σου έχει προσφέρει τον παράδεισο αν την πληγώσεις πρώτος εσύ.  Μια γυναίκα που συνδυάζει όλο αυτό τον ακαταμάχητο σύνολο τόσο χαριτωμένα. Το είπε άλλωστε και ο Roy Orbison στο τραγούδι του Pretty Woman. 

Εκείνο το πλάσμα, που θα σε αγαπήσει τόσο πολύ χωρίς να ξέρει γιατί. Που θα θέλει να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα για να σε δει ευτυχισμένο. Που θα ξεπεράσει τα όρια της τρέλας της και θα φοβηθεί ακόμα και η ίδια τον εαυτό της γιατί δεν ήξερε τελικά ότι θα μπορούσε για χάρη σου να ξεπεράσει τα όρια της. Που θα αγαπήσει την κάθε ατέλεια σου και την βλέπει πάντα ως κάτι το μοναδικό γιατί ακόμα και αν είναι ατέλεια, θα βρίσκεται πάνω σου. Που θα σε στηρίξει ακόμα και όταν εσύ "κατεβάσεις" ρολά ακόμα και αν χρειαστεί να σε πιέσει χωρίς να φοβάται αν θα την .. διαολοστείλεις. Που θα σου δώσει τόσα πολλά χωρίς να θέλει να πάρει τίποτα πίσω. Που θα σου κάνει δώρα σε ανύποπτο χρόνο και τόπο γιατί είσαι αυτός που είσαι και γιατί σε έχει αδυναμία. Που θα έρθεις σε σύγκριση με τον μπαμπά της και που αν είσαι ο "μοναδικός" της θα μπεις και πάνω από εκείνον. Που θα χαμογελάσει με το που σε βλέπει. Που ενώ θα θέλει να κάνει όλο το μαγαζί ή το σπίτι γυαλιά-καρφιά αν την εκνευρίσεις με το που την κοιτάξεις στα μάτια θα περάσουν όλα. Που θα σε αφήσει περιθώριο να την γνωρίσεις τόσο καλά μα ταυτόχρονα θα σου κρύψει όλα όσα εκείνη θέλει. Που θα σε κάνει να αναρωτηθείς αν όλα αυτά είσαι εσύ γιατί ποτέ κανείς δεν σου έβγαλε τον εαυτό που δείχνεις εσύ προς τα εκείνη και που θα ξαφνιαστείς και εσύ ο ίδιος.

Εκείνη λοιπόν που σου χαρίζει τον κόσμο απλόχερα χωρίς να σκεφτεί αν θα πληγωθεί ή όχι.

Εκείνη, που θα σε αγαπάει από την πρώτη στιγμή ακόμα της υποψίας που θα καταλάβει πως υπάρχεις μέσα της.

Εκείνη, που για σένα δεν θα υπολογίσει χρήματα, καριέρα, σπουδές και δουλειά και θα μείνει μαζί σου γιατί σε αγαπάει.

Εκείνη. που θα βάλει σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό της και θα στεναχωρηθεί πιο πολύ ακόμα και από σένα αν γίνει κάποια στραβή εις βάρος σου ή στη δουλειά σου.

Εκείνη, που για έναν ανεξήγητο λόγο, ενώ θα ξέρει πως όλα θα είναι καλά θα ανησυχεί για το τι μπορεί να σου συμβεί.

Εκείνη, που θα έχει τόσες ανασφάλειες μα δεν θα αφήνει κανέναν να το δει εκτός από εκείνον που θα την "πληρώσει" στο τέλος.

Εκείνη, που ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να γίνει τόσο κυκλοθυμική που να αλλάξει τέσσερις χαρακτήρες μαζί.

Eκείνη, που θα είναι θηλυκό και αντράκι ταυτόχρονα. 

Εκείνη, που θα σε αφήσει να πιστεύεις πως η τελική απόφαση είναι δική σου ενώ θα είναι δική της.

Εκείνη, που θα γυρίσει σπίτι μετά τη δουλειά και με τόση κούραση θα βρει τη δύναμη να παίξει με το παιδάκι της, να συζητήσει με τον άντρα της, να βάλει πλυντήριο, να μαγειρέψει και εφόσον όλα είναι σε μια τάξη, τότε μόνο θα πάει να κοιμηθεί. Ακόμα και αν το ρολόι δείχνει 4 π.μ. και πρέπει να ξυπνήσει στις 7 για να κάνει πρωινό, να ετοιμάσει τα μικρά και να κάνει καφέ στον άντρα της και μετά να ετοιμαστεί η ίδια.

Εκείνη, που αν σε λατρέψει θα γίνεις ο κόσμος όλος της. 

Γιατί όπως έχει γράψει πολύ σωστά και ο Μιχάλης των Stavento, Μια γυναίκα όλα τα μπορεί.

Που θα σου φωνάξει, θα σου γκρινιάξει, θα βάλει τα κλάματα, θα πεισμώσει, θα θυμώσει, θα σε βρίσει, θα σου πετάξει πράγματα στο κεφάλι, θα μεθύσει για χάρη σου, θα γίνει "πύραυλος" αν μάθει πως κάποιος σε πείραξε. Που θα ξετινάξει την πιστωτική σου για εκδίκηση, που θα σε κράξει, θα σε ειρωνευτεί ανεξάρτητα αν είσαι ο μπαμπάς της, ο φίλος της, ο γνωστός της, ο κολλητός της, μια σχέση της ή ο άντρας της ζωής της.

 

Είμαστε εκείνες που αν μας κερδίσετε τόσο πολύ, μπορούμε να σας συγχωρέσουμε τα πάντα. Τα πάντα…εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί έτσι μάθαμε. Μάθαμε να σας αγαπάμε και δίπλα σας να μην φοβόμαστε κανέναν και τίποτα. Μάθαμε να υπάρχουμε μέσα από σας. Μάθαμε να υπάρχουμε για σας. 

Όμως… Όμως είμαστε και εύθραυστες πολύ. Εύθραυστες μέχρι να σπάσουμε. Αν σπάσουμε, αν δηλαδή μας κάνετε και σπάσουμε, μετά κόβουμε. Και κόβουμε άσχημα. Ξέρετε, δεν έχει σημασία το αν ακόμα θα σας αγαπάμε. Προφανώς και θα είστε πάντα κομμάτι μας, πάντα κάτι δικό μας. Έχει να κάνει με τον γυναικείο εγωισμό. Αν μας πληγώσετε τον εγωισμό, εκεί, λυπάμαι πολύ, αλλά δεν έχει επιστροφή. Θα σας κόψουμε μια και έξω. Και πιστέψτε με, έχουμε πάντα τον τρόπο. 

Αλλά να σας πω ένα μυστικό? .. Μετά από αυτό, σίγουρα εμείς θα πονέσουμε πιο πολύ και από εσάς. Γιατί σας αγαπήσαμε. Και μετά θα σας αγαπάμε. Και παρηγοριά? Παρηγοριά στις φίλες μας και στο ποτό. Όταν βλέπετε γυναίκα να πίνει, να μην ρωτάτε πολλά. Δεν ξέρετε…….

Και καθώς σκεφτόμουν όλα αυτά, δύο τραγούδια μου ήρθαν στο μυαλό. Δε μας συγχωρώ από την Ελένη Τσαλιγοπούλου και Όταν μια γυναίκα πίνει από την μοναδική Χάρις Αλεξίου. 

Ναι! Αυτά είναι τα ελαττώματα μας. Η γκρίνια, η ανασφάλεια, ο εγωισμός. Να μας αγαπάτε όμως. Γιατί όπως εσείς δεν μπορείτε χωρίς εμάς έτσι και εμείς σας έχουμε ανάγκη για να καλύπτετε όλα τα κενά μας. Ακόμα και από «μακριά» (όπως μπορεί να οριστεί αυτό), να μας προσέχετε. Και όταν πιάνουμε το απόλυτο κενό και πέφτουμε στον πάτο, να μας αγαπάτε λίγο περισσότερο. Γιατί τέτοιες ώρες σας έχουμε τόσο ανάγκη.

Και το επόμενο κομμάτι είχε αφιέρωση. Στον ίδιο άνθρωπο, κάθε φορά, κάποιο κομμάτι. 

Και κάπως έτσι φτάσαμε και σήμερα στο τέλος μας.

Ο Αριστοτέλης Ωνάσης είπε κάποτε πως όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν αξία αν δεν υπήρχε η γυναίκα. Για αναρωτηθείτε.. Ίσως να είχε και δίκιο. Ίσως όμως και άδικο. 

Αυτές είμαστε λοιπόν.

Εγώ σήμερα έκλεισα με ένα αρκετά τρυφερό κομμάτι και είπα αντίο συμπληρώνοντας πως ναι. Ίσως και να είμαστε το ήμυσι του παντός.

Ένα μείγμα από αγάπη και περηφάνια με μια πρέζα από γκρίνια και ανασφάλεια λοιπόν. 

Να μας αγαπάτε. 

 

Καλό βράδυ.